1989 ke 2011,cepatnya masa berlalu,kadang-kadang aku sendiri pun rasa macam tak percaya yang sekarang umo aku dah 22 tahun, kenangan masa zaman budak-budak memang zaman yang paling best, masa tu tak payah fikir pasal duit belanja hari-hari,pasal assignment macam sekarang,kerja. indahnya masa tu. Aku akan mula dengan kisah zaman aku budak-budak dulu dalam umo 5 ke 6 tahun macam tu. Aku ada sorang ibu namanya sharifah binti ahmad dan abah aku namanya kamarudin bin darus. Aku jugak ada sorang kakak yang mana paling sulong dalam adik beradik aku, namanya Rohayu dan dua orang abang Rozman dan Rosyidi.kami 4 beradik je, jadi kalau nak bergaduh tu memang balik-balik orang yang sama la.
Aku datang dari keluarga yang bukan berada tapi bukan jugak miskin senang cerita keluarga yang sederhana lah, beza umo aku dari abang aku yang ke3 agak jauh, hampit 7 tahun jaraknya jadi aku la yang paling manja sampaikan setiap pagi sebelum abah keluar kerja aku mesti kena bawa pergi pusing-pusing dulu, kalau tidak mau menangis aku, petang pulak satu round lagi pergi makan roti canai kat pekan Alor pongsu. masa kecik-kecik dulu mamber-mamber call me "MAMAT" hehe.
masa ni aku mula teringatkan kawan-kawan lama aku masa dikampung, ya allah rindunya aku kat diorang semua,mana tak nya sekarang aku dah jarang jumpa, tegur diorang, cuma ada la dua tiga orang yang masih dikampung aku dapat jumpa. Aku dah lama teringin nak senaraikan nama-nama kawan-kawan aku ni antaranya didin,didi,ika,ila,ida,fariha,fuzaimi,fazuan,nina,yana,yayuih,diwan dengan maarop,maarop nie pulak sepupu aku,next time aku masukkan kisahnya pulak.ok mase umur aku5 tahun aku tiap-tiap pagi pergi ke rumah orang yang ambil upah mengasuh aku,mak aku mase tu kerja, so aku kena tinggal kat rumah orang tu sampai pukul 2 petang,sebab time tu kakak aku dah balik sekolah dah. Tiap-tiap pagi mak aku dah sediakan botol susu,puting getah sekali dengan rantai untuk digantung kat leher aku,nepkin untuk aku peluk time tido dengan sedikit makanan, tiap-tiap pagi abah yang akan hantar aku ke sana.
Maklang su ialah pengasuh aku, maklang su nie orangnya baik sangat, ida anak pada maklang su,jarank umo aku dengan ida cuma dua tahun ja, jadi kami ni memang rapat macam adik dengan kakak sampai sekarang pun macam tu,mana saja langkah dia aku akan ikut mana tak nya sampai ke universiti dan kolej yang sama kami tinggal.hehe..takpela tu cita lain. aku sambung lagi cita nie, maklang su ada suami namanya paklang cha,nie yang paling aku gerun masa aku budak-budak sampaikan setiap kali paklang balik keja aku akan lari menyorok kat mana-mana.port paling aku suka bawah tangga kayu kat beranda umah mak lang. Aku capai je raga bekal aku sekelip mata hilang, aku bentangkan kain tuala aku dan kat situ la aku tido sementara nak tunggu akak aku pulang."maklang kami mintak maaf sangat-sangat sebab buat maklang susah hati cari kami tiap-tiap pagi,kami tak pi mana cuma nyorok bawah tangga ja".
satu hari maklang tarik aku,maklang kata paklang nak ajak sembang,ish!takutnya,tapi maklang cakap "mamat jangan takutla..maklang kan ada"lepas dari hari tu baru aku kenal paklang,aku mula rapat dengan paklang dan takut tu aku mula buang jauh-jauh. lama jugak aku tinggal setiap pagi dengan maklang & paklang, dan satu hari abah cakap nanti tok nak balik tinggal kat rumah lama dia, jadi aku akan tinggal dengan tok la..hehe bermula la cerita "cucu kesayangan"tiap-tiap pagi aku pergi beli kuih dulu,pastu dalam pukul 8.30am tunggu toksu kiah datang mengaji dengan tok,aku pun join sama,aku belajar mengaji dengan tok lama dari muqadam sampai alquran.
petang pulak keja aku ngan mamber-mamber aku main pusing satu kampung,lari satu petang sampai naik berminyak muka. ini la rutin hari-hari aku dengan diorang. indahnya masa tu aku sikit pun tak rasa susah hati fikirkan tentang apa akan jadi esok. Abang aku pulak dengan kisahnya,aku memang hisap puting getah sampai umo 6 tahun kes aku berhenti sebab abang aku kerat puting getah aku dengan parang,salah yang aku buat aku dah tak ingat tapi aku lari tak ingat dunia bila kena kejar.
aku bersyukur sangat sebab allah swt masih beri aku kekuatan mengingat sampai sekarang,jadi aku akan terus menulis kisah-kisah hidup aku supaya ia terus kekal dalam ingatan aku..sweet moment in my life..